Jielus Kuijntjes - september 2018

Meerdere keren per week wandelt hij door ‘zijn’ park. De geboren Bommelaar Jielus Kuijntjes. Hij woont zo’n beetje aan de rand van het park en kan het als het ware ruiken. ‘Een parel’ voor de stad en daarbuiten noemt hij het park. En langzaam maar zeker is tot hem doorgedrongen hoe de plannen voor de restauratie eruit zien. Hij moest er even aan wennen, maar begrijpt het helemaal. “Er zit een idee achter en ik heb al gezien dat het er prima gaat uitzien. Maar een ding hè, dat vind ik zo erg. Wandelen moet je met je neus naar de grond. Om te kijken of je niet in de poep stapt. Ja, bij de gemeente vinden ze me denk ik een zeurpiet, want ik heb al een paar keer met ideeën aangeklopt om hier iets aan te doen. Tot op heden is daar weinig van gekomen, maar ik geloof dat er nu iets gaat gebeuren.  En dat is echt goed. Ik heb geen hond, ben geen hondenliefhebber, maar gun iedereen zijn of haar huisdier. Maar hou het aan de lijn. Soms zie je dat hier honden komen afgestoven op mensen die dan echt bang zijn. En bovendien: je ziet niet waar ze poepen als ze los lopen en dan kun je het dus ook niet opruimen. Ik zeg: aanlijnen, echt. Er zijn hier even verderop brede stroken aan de buitenkant van de gracht waar je je hond kunt laten rennen. Maar in het park, het kan echt niet. Ik wil hier lopen en genieten. Niet met mijn neus naar de grond om te kijken of ik er niet intrap.”